Hoe het begon

Iedereen begint ergens met het maken van foto's. Toen ik van mijn opa een oude Afga Isoly camera kreeg die werkte met Film 120 rolletjes maakte ik mijn eerste stapjes. Ik zal een jaar of 10 zijn geweest.
Afga Isoly
Altijd een gedoe met die rolletjes dus later kocht ik een Fujifilm zoom cameraatje, met kleinbeeld rolletjes. Toch iets makkelijker maar als tiener weinig geduld en niet te veel te besteden dus een verminderd animo.

Digitaal

Eind jaren '90 werden de eerste camera's voor consumenten wat betaalbaarder. Dus in mijn enthousiasme werd en Casio QV-700 aangeschaft.
Casio QV-700Voor die tijd een geweldige resolutie van wel 640x480 pixels. Grappig om te hebben maar verder niet heel spannend.
In 2002 wilde ik wat beter en ging voor een Nikon Coolpix 775.
Nikon Coolpix 775Eindelijk een beetje resolutie 1600x1200 pixels. Een prima supercompacte camera waar prima foto's mee te maken waren. In 2004 een camera met PSAM en RAW. Heerlijk wat meer zelf in de hand. De Panasonic DMC-FZ8 met 12x zoom.
Hij leek zelfs op een echte camera. En ik heb er een heel aantal jaar veel plezier mee gehad. Zeker prima voor vakanties en wat tussendoor plaatjes. Inzoomen was erg leuk alleen de digitale beeldstabilisatie was het echt niet. 
In 2015 wilde ik door omstandigheden wat serieuzer foto's maken. De aanschaf van een willekeurige spiegelreflex werd een feit.
Eindelijk echt enthousiast en werd ik dus een foto enthousiast.


De spiegelreflex

In 2015 wilde ik me meer gaan verdiepen in fotografie. Lekker wandelen en genieten combineren met het vastleggen van wat ik zie. Ik had al een redelijke camera dus die ging gewoon mee. Verder eigenlijk geen flauw benul van de techniek. Wel wist ik dat je iets moest met de PSAM-standen en de laatste drie standen kon ik wel iets mee dus experimenteren maar. 
Al snel was ik zeker de Panasonic DMC-FZ8 was het niet helemaal. Wat ik ook deed de kwaliteit bleef uiteindelijk beneden de maat. Natuurlijk als ik de foto's wat verkleinde was het nog wel te doen maar zo veel ruis werd echt een beperking zelfs op de laagste stand van het ISO bereik werd het niet veel beter.
Groepje eenden pullenHet is natuurlijk een oudere camera en de sensor is beperkt. Dus ik me wat meer oriënteren in de nieuwere generatie camera's. Maar eigenlijk wist ik het wel een digitale Spiegelreflex was eigenlijk de enige optie. Maar ja wel prijzig en word ik dan wel gelukkig van het resultaat.

Dat werd dus Marktplaats afstruinen. En me inlezen in de wat oudere camera's, wat is nu het beste. Goed al snel was ik erachter dat de verschillen niet heel groot zijn. Maar de prijzen wel. Sony toen nog de echte underdog was heel betaalbaar in de tweedehandsmarkt en vele oude Minolta lenzen die echt bijna niets kosten passen er gewoon op.
Mijn eisenpakketje was bekend nu wachten op de juiste advertentie.
Sony A500Ik ging voor een nog wat eenvoudiger exemplaar maar aangekomen bij de verkoper bleek die nog een model te hebben voor een paar tientjes extra. Voor een prijs waar je nog geen compact camera voor kon kopen had ik dus een prima Sony A500 spiegelreflex. Deze camera had liveview toch wel handig dacht ik als je niet anders gewend bent, en het schermpje kon zelfs uitgeklapt worden. Samen met een 18-55mm lensje leek het me een prima camera om me verder te ontwikkelen. 

Ja dat was wel even wennen, al snel was ik zeer content met de zoeker en de voor mij razendsnelle focus. En het belangrijkste de foto's zagen er al direct een stuk beter uit. Maar ja nu heb je een prima camera maar eigenlijk ben je zelf nog een kluns op het gebied van fotografie. Met de Panasonic was ik redelijk thuis geraak in de S-stand. Dus de sluitertijd instellen en gaan. Dat werkte redelijk goed in combinatie met de 12x zoom. Inzoomen betekende sluitertijd aanpassen. Met de Sony werkte dat ook.
Intussen was ik ook helemaal los gegaan op diverse lenzen. Een hele verzameling ontstond. Lekker uitproberen en ervaring op doen. Ook had ik in mijn kooplust nog wat andere body's aangeschaft en Had ik de Sony A500 omgeruild voor een Sony A550. Een ietsje betere camera voor een appel en een ei. 

Ik maakte leuke foto's maar kwam niet echt verder, dus een workshop gevolgd bij een fotograaf. Belichtingsdriehoek werken in de A-stand (Diafragma) een wereld ging open. Er vielen wat dingen op hun plaats. De techniek voor je laten werken en bewuster bezig zijn met de scherpte en belichting van de compositie. 
Arme Sony A550, op zijn oude dag ging deze als een razende, binnen een jaar meer dan 60 duizend probeersels gemaakt. Met steeds betere resultaten.
Haagwinde 

 

code

En toch sloeg de twijfel toe

Ik maakte een drastisch besluit

Betere body

Sony A77 iiNa een jaar wilde ik toch wat beters, een nieuwere body het werd een Sony A77ii Echt een prima camera. Geen opklappende spiegel meer en dus veel stiller. De spiegel is licht doorlatend wat ook betekend dat de beeld sensor altijd belicht kan worden en dus heb je ook in de zoeker live view. Heerlijk je kan altijd precies zien wat je aan het doen bent. En toch is er een spiegel waardoor je net als bij een spiegelreflex een aparte sensor hebt voor de autofocus.

Inmiddels was ik ook al aan het experimenteren geweest met handmatig focussen. Met name omdat mijn oudere camera's maar een beperkt aantal focuspunten hadden. En je weleens net op een ander punt de focus wilt leggen. Zeker bij close-up fotografie is dit handig. Nu heeft z'n liveview zoeker ook als voordeel dat je gebruik kunt maken van focus peaking. Je ziet in het hele frame zo waar de scherpte zit. Ook als je autofocus werkt, dit is erg handig, zeker als je weinig scherpte ruimte hebt.

Intussen werd ik steeds meer getrokken tot groothoek. Zeker de 10-20mm lens die ik had ervoer ik als erg fijn. Wel vond ik het jammer dat je op een crop sensor behoorlijk wat beeldhoek inlevert. 10mm is een heel wijde beeldhoek, maar effectief blijft er een beeldhoek over die ten opzichte van een full frame sensor vergelijkbaar is met 15mm. Maar je hebt wel de vervormingen en eigenschappen die horen bij een brandpunt van 10mm en die zijn lang niet altijd wenselijk. Mijn drang naar full frame werd groter. En werd reëel toen ik een Sony A900 kon overnemen. Wow, wat maakt dat een verschil.

Geen liveview meer, maar veel beter zicht door de zoeker. Pas toen werd mijn haat-liefde verhouding met de digitale zoeker duidelijk. Ik kon de scherpte nu weer zien. Ondanks focus peaking was ik nooit helemaal tevreden als ik handmatige focus gebruikte. En eindelijk waren de ISO-prestaties duidelijk beter. En de bouw, de A900 is echt een tank en dat beviel. Toch bleef er iets knagen. Dus er kwam ook een Sony A99 zeker een stuk beter dan de A900 maar.......

Er volgde een dilemma investeren in beter glas, en toch niet tevreden over een digitale zoeker. Ondanks dat die bij een A99 veel beter is dan bij de A77ii werkt het voor mij niet. En zeker gezien de centralisatie van de focus punten bij full frame wilde ik meer en meer handmatig focussen. Sony gaat geen camera's meer maken met een traditionele zoeker. Sterker de verwachting dat er nog opvolging komt in het SLT/DSLR-segment is minimaal. En systeemcamera's trekken me niet gezien de zoeker.

Dat werd dus het roer om.

Een ander merk, ik had daar natuurlijk al langer naar gekeken. Al toen ik de Sony A77ii kocht, maar vond de investering op dat moment toch net iets te stevig. Ik heb nu een Nikon D800E. En werkelijk ik wil nooit meer terug. Waarom, de scherpte, de ruis, de mogelijkheden en ja de zoeker en matglas werkelijk zien is toch iets anders als denken dat je het ziet.
Ja ik mis live view, het is toch wel erg handig en makkelijk. Alleen niet altijd, soms klopt het niet en is de opname werkelijk anders wat betreft belichting en soms zie je werkelijk niet wat je op de foto zet. Misschien ooit als ik naar een andere body zoek en de techniek veranderd is. Maar waarom? Ik heb nu mijn camera gevonden.
Hommel op Vlinder struik